·
Samochodem na Teide: trasa, postoje i wybór auta
Od poziomu morza do 2350 metrów po asfaltowej drodze. Poznaj poszczególne etapy i ich rzeczywiste odległości oraz dowiedz się, jaki samochód z wypożyczalni poradzi sobie na tej trasie.
Cztery rzeczy, które góra robi z samochodem
Dojazd na Teide nie jest technicznie trudny. To po prostu trasa większa niż większość wakacyjnych przejazdów, a niespodzianki wynikają ze skali, nie z umiejętności kierowcy. Teide ma 3715 metrów i jest najwyższym punktem Hiszpanii. Droga prowadzi wysoko po zboczu w około półtorej godziny.
Dwa tysiące metrów podjazdu
Płaskowyż parku leży na wysokości około 2000–2350 metrów, a każda trasa wjazdowa zaczyna się na wybrzeżu lub w jego pobliżu. Nie ma płaskiego odcinka na rozgrzewkę. Samochód pokonuje całą tę wysokość bez przerwy.
Rzadsze powietrze, mniejsza moc
Silnik wolnossący oddycha otaczającym go powietrzem, a na wysokości 2300 metrów jest go wyraźnie mniej. Ten sam samochód, który żwawo jechał autostradą, pod szczytem będzie ospały. To fizyka, nie usterka.
Zjazd, który przegrzewa hamulce
Zjazd jest trudniejszą połową trasy. Trzydzieści kilometrów ciągłego naciskania hamulca szybko osłabi jego skuteczność i spowoduje nieprzyjemny zapach. Cała technika polega na hamowaniu silnikiem na niskim biegu.
Wszędzie asfalt
Dobra wiadomość, która pozwala zaoszczędzić pieniądze. TF-21 i TF-24 mają asfaltową nawierzchnię, są oznakowane i w razie potrzeby posypywane. Ta trasa nie wymaga napędu na cztery koła, a w aktualnej ofercie wypożyczalni i tak nie ma prawdziwych samochodów terenowych.
Pełna pętla: wjazd od południa i zjazd od północy
Najlepszym sposobem na poznanie góry w jeden dzień jest przejazd pętlą, a nie tam i z powrotem. Wjedź drogą TF-21 od południa przez Vilaflor, przejedź przez płaskowyż obok kolejki linowej, a następnie zjedź północnym odcinkiem TF-21 do La Orotava. Zobaczysz w ten sposób dwa zupełnie różne krajobrazy zamiast dwa razy tego samego. Podane odległości i czasy są orientacyjne i zakładają spokojną drogę, brak robót drogowych i żadnych postojów na zdjęcia, co nikomu się nie udaje. Do podanego czasu dolicz godzinę na postoje.
106 km
2h 40m driving
5 stages
-
01
Costa Adeje lub Los Cristianos Vilaflor
30 km 45 min Asfalt, TF-51Rozgrzewka, choć trasa jest bardziej stroma, niż wygląda na mapie. Opuszczasz wybrzeże na poziomie morza i docierasz do Vilaflor na wysokości około 1400 metrów. Ten jeden odcinek oznacza większy podjazd niż większość kierowców pokonuje przez cały rok w domu. Droga jest szeroka i dobrze utrzymana. Prowadzi przez tarasy uprawne, długie łagodne zakręty, a potem las sosnowy. Przed wyruszeniem zatankuj do pełna. W parku narodowym nie ma stacji paliw, a kolejny pewny punkt tankowania na trasie jest po drugiej stronie góry.
-
02
Vilaflor Boca Tauce
20 km 30 min Asfalt, TF-21Właściwy górski odcinek. Ciasne serpentyny wśród sosen lasu Corona Forestal. Nawierzchnia nadal jest dobra, ale zakręty szybko po sobie następują, a na tych ostrzejszych pochylenie jezdni działa na Twoją niekorzyść. Uważaj na rowerzystów i autokary zajmujące środek drogi. Możesz też poczuć, jak zatykają Ci się uszy. Przy Boca Tauce znajdziesz się na wysokości około 2050 metrów, poza strefą drzew, wśród nagiej lawy. Krajobraz zmienia się na jednym zakręcie.
-
03
Boca Tauce Dolna stacja kolejki linowej
12 km 15 min Asfalt, TF-21Łatwa jazda i najpiękniejsze widoki tego dnia. Droga biegnie płasko przez Las Canadas, dno dawnej kaldery. Po jednej stronie widać Roques de Garcia, po drugiej stożek wypełnia przednią szybę. Dolna stacja znajduje się na wysokości około 2350 metrów. Parking jest mały w porównaniu z liczbą chętnych, dlatego zapełnia się zwykle przed południem, a samochody parkują potem wzdłuż pobocza przez kilkaset metrów w obu kierunkach. Przyjazd przed dziewiątą lub po szesnastej decyduje o tym, czy zaparkujesz, czy będziesz krążyć.
-
04
Dolna stacja kolejki linowej El Portillo
14 km 20 min Asfalt, TF-21Północna część płaskowyżu, za pustkowiem Minas de San Jose i zjazdem na Montana Blanca. El Portillo leży na wysokości około 2030 metrów. To tutaj TF-21 łączy się z grzbietową drogą TF-24, więc musisz zdecydować: jedź prosto, by zjechać na północne wybrzeże, albo skręć w prawo i wybierz dłuższą trasę grzbietem w stronę La Laguna. Znajduje się tu centrum dla odwiedzających, ostatni budynek przed zjazdem.
-
05
El Portillo La Orotava
30 km 50 min Asfalt, TF-21Dwa tysiące metrów zjazdu w pół godziny jazdy, czyli odcinek, który bardziej obciąża samochód niż cały podjazd. Wybierz niski bieg i pozwól silnikowi wyhamować auto, zamiast stale naciskać pedał hamulca. Na wysokości około 1500 metrów zwykle wjeżdża się w chmury. Powietrze staje się wilgotne, las wawrzynolistny i sosnowy gęstnieje, a temperatura znów rośnie. La Orotava pojawia się nagle. Jej ulice są strome i wąskie, a autostrada znajduje się kilka minut dalej.
Czym możesz jeździć
Zwykły samochód kompaktowy z napędem na przednie koła
To najważniejszy wniosek z tego artykułu. Cała opisana trasa prowadzi po asfaltowych drogach publicznych, utrzymywanych i posypywanych w razie potrzeby. Napęd na cztery koła nie jest wymagany, a jego wynajem nic tu nie daje. Popularny wśród turystów mały samochód ekonomiczny przejedzie całą pętlę bez problemu.
Miejski samochód z silnikiem 1,0 l, dla czterech dorosłych i bagażu
Da sobie radę, ale podjazd jest długi, a mały silnik wolnossący traci zauważalną część mocy powyżej 2000 metrów. Przy pełnym załadunku przez dłuższe odcinki będziesz jechać na drugim lub trzecim biegu, z wysokimi obrotami i klimatyzacją, która dodatkowo obciąży silnik. Zaplanuj spokojniejszą jazdę, zjeżdżaj na bok, by przepuścić szybsze auta, i pozwól silnikowi ostygnąć na górze, zanim ruszysz w dół.
Automat
Łatwiejszy wybór na tę trasę w obu kierunkach. Automat pokonuje podjazd bez konieczności szukania biegu na ślepej serpentynie. Podczas zjazdu możesz ustawić niski zakres lub tryb manualny, by skrzynia odciążyła hamulce. Automaty stanowią mniejszość wypożyczanych aut na Teneryfie, więc jeśli chcesz taki samochód, zarezerwuj go wcześniej, zamiast liczyć na dostępność przy odbiorze.
Dowolny samochód z wypożyczalni na nieutwardzonych drogach
Leśne i parkowe drogi odchodzące od TF-21 wyglądają niepozornie, ale to najpewniejszy sposób, by zepsuć sobie wycieczkę. Umowy wynajmu zazwyczaj obejmują tylko asfaltowe drogi, więc przebicie opony z uszkodzeniem jej boku albo otarcie podwozia poza asfaltem zwykle obciąży Twój rachunek, a nie ubezpieczenie, za które zapłacono. Poza tym znaczna część parku jest zamknięta dla prywatnych pojazdów. Zaparkuj na asfalcie i idź pieszo.
Według sezonu
- Od grudnia do marca limited
- Śnieg i lód zamykają drogi dojazdowe zwykle na kilka dni każdej zimy, czasami na dłużej po obfitych opadach. Zamknięcie jest egzekwowane u podnóża góry i nawet najostrożniejsza jazda nie pozwoli ominąć blokady. Wypożyczane tu samochody zazwyczaj nie mają łańcuchów, a założenie własnych zwykle nie jest dozwolone. W dni, gdy drogi są otwarte, powietrze jest tu najczystsze w całym roku.
- Od kwietnia do czerwca open
- To zwykle najbardziej niezawodny okres. Drogi są otwarte, płaskowyż suchy, a poranne światło dobre. Ruch autokarów nie osiągnął jeszcze sierpniowego szczytu. Przed wschodem słońca na wysokości 2300 metrów nadal jest zimno, co zaskakuje osoby, które wyjechały z ciepłego kurortu w szortach.
- Od lipca do września limited
- Drogi pozostają otwarte, ale trwa sezon kalimy. Gdy saharyjski pył nawiewa nad wyspy, widok ze szczytu znika za beżową ścianą i tego dnia nie warto jechać w góry. Kolejka linowa jako pierwsza przestaje kursować przy silnym wietrze. Powyżej górnej granicy lasu często mocno wieje, nawet gdy na wybrzeżu panuje cisza. Przed wyjazdem sprawdź stan dróg i kolejki.
- Od października do listopada open
- Drogi są zazwyczaj otwarte, a ruch spokojny. Pod koniec tego okresu może spaść pierwszy śnieg. Dzień szybko się skraca, a zjazd północną stroną po zmroku przez chmury wygląda zupełnie inaczej niż planowana trasa. Wyrusz odpowiednio wcześnie, by zjechać z góry przed zmierzchem.
Co mówi umowa najmu
- Większość umów ogranicza jazdę do asfaltowych dróg publicznych. Nieutwardzone trasy wokół parku nie są objęte ubezpieczeniem, więc za uszkodzenia powstałe na nich zapłacisz z własnej kieszeni.
- Niektórzy dostawcy ograniczają jazdę nocą w określonych godzinach lub wymagają zgłoszenia szkody przed dalszą jazdą, a nie dopiero przy zwrocie auta.
- Limity kilometrów mają znaczenie na tej trasie. Opisana wyżej pętla liczy nieco ponad 100 km, zanim tego samego dnia pojedziesz gdziekolwiek indziej. W aktualnej ofercie 84 ze 100 aut mają nielimitowany przebieg.
- Do wypożyczanych tu samochodów zazwyczaj nie są dołączane łańcuchy śniegowe, a założenie sprzętu niedozwolonego w umowie może unieważnić wykupione ubezpieczenie.
Warunki różnią się w zależności od dostawcy. Obowiązują Cię te, które są wydrukowane na voucherze. Przeczytaj go przed jazdą, nie po niej. Osobną sprawą jest ostatni szlak na stożek szczytowy. Wymaga bezpłatnego zezwolenia, które trzeba zarezerwować z wyprzedzeniem. Nie jest ono wliczone w bilet na kolejkę linową. Sprawdź aktualne zasady i zarezerwuj termin odpowiednio wcześniej przed wylotem.
Aktualna oferta samochodów w Tenerife z myślą o tej trasie
Zestawienie pierwszych 100 samochodów znalezionych w wyszukiwarce poniżej. Dostępność zmienia się każdego dnia, więc potraktuj te dane jako obraz rynku, a nie obietnicę dostępności konkretnego auta.
32
automatów i 68 aut z manualną skrzynią biegów
Skrzynia, która ułatwia tę trasę, jest rzadziej dostępna. Dlatego warto zarezerwować automat z wyprzedzeniem.
84
z nielimitowanym przebiegiem
Sama pętla liczy nieco ponad 100 km. Limit kilometrów to szczegół, który może dać się we znaki właśnie podczas takiego dnia.
15
SUV-ów i crossoverów
Są dostępne, jeśli zależy Ci na wyższej pozycji za kierownicą, ale wśród pokazanych aut nie ma prawdziwych terenówek, a ta trasa ich nie wymaga.
84
w cenie poniżej 50 EUR za dzień
A 20 ze stu aut można wynająć bez kaucji. Warto o tym wiedzieć, jeśli to właśnie karta płatnicza stoi na przeszkodzie między Tobą a górską wyprawą.
Zanim ruszysz pod górę
O powodzeniu dnia w górach decydują formalności w wypożyczalni i trasa nadmorska, a nie wysokość 2000 metrów. Załatw trzy drobne sprawy, póki jesteś na poziomie morza.
Znajdź niski bieg, zanim będzie potrzebny
W aucie z manualną skrzynią to oczywiste. W automacie już nie, bo w każdym samochodzie steruje się nią inaczej: osobną pozycją L lub B, trybem manualnym obok wybieraka albo łopatkami za kierownicą. Sprawdź, które rozwiązanie jest w Twoim aucie na parkingu wypożyczalni, gdy samochód stoi, a instrukcja leży w schowku. Szukanie właściwego ustawienia w połowie zjazdu po północnej stronie, we mgle i przy kolejce aut za Tobą, kończy się zwykle ciągłym hamowaniem.
Te same dwie minuty wystarczą, by sprawdzić opony i koło zapasowe, ustawić klimatyzację na obieg zamknięty, by ograniczyć kurz, oraz wpisać park do nawigacji, póki masz zasięg. Na płaskowyżu zasięg bywa słaby, a znaków drogowych jest tam niewiele.
Dokąd można dojechać
TF-21 prowadzi na wysokość około 2350 metrów i tam kończy się droga. Kolejka linowa w kilka minut wwozi pasażerów ze stacji dolnej na wysokość około 3555 metrów. Od stacji górnej odchodzą krótkie szlaki do punktów widokowych na kalderę i dalszą część wyspy. W pogodny poranek widać po drugiej stronie wody La Gomera, La Palma i El Hierro. To właśnie dla tego widoku wszyscy tu przyjeżdżają.
Ostatni odcinek na stożek szczytowy to osobna sprawa i najczęstsze źródło rozczarowania osób, które źle zaplanowały wyjazd. Na wejście ostatnim szlakiem potrzebne jest bezpłatne zezwolenie, które trzeba zarezerwować z wyprzedzeniem w parku narodowym. Nie jest ono wliczone w bilet na kolejkę linową. Liczba miejsc jest ograniczona, a zezwolenia są sprawdzane na górze, więc nie można przyjechać i poprosić o wejście. Zasady i dostępność są okresowo aktualizowane. Sprawdź aktualne informacje i zarezerwuj termin przed wylotem, a nie dopiero po przylocie.
Kolejka linowa zależy też od pogody w sposób, w jaki droga nie zależy. Jest zamykana przy silnym wietrze, który często wieje powyżej górnej granicy lasu, nawet gdy w kurorcie jest spokojnie. Sprawdź jej status rano, w dniu wyjazdu. Zamknięta kolejka nie oznacza straconej podróży, bo sam Park Narodowy Teide jest wart całodziennej wycieczki samochodem. Pętla Roques de Garcia, Minas de San Jose, punkt widokowy Boca Tauce i widoki z płaskowyżu są dostępne pieszo z parkingów.
Praktyczna wskazówka dotycząca miejsca pobytu. Z południowych kurortów naturalnym wjazdem jest podjazd przez Vilaflor, a opisana pętla przebiega zgodnie z ruchem wskazówek zegara. Z Puerto de la Cruz lub północnego wybrzeża przejedź trasę w przeciwnym kierunku i wjedź przez La Orotava. To krótsza droga. Z Santa Cruz lub La Laguna warto pojechać drogą TF-24 wzdłuż grzbietu wyspy. Stawki Net Tenerife zazwyczaj obejmują nielimitowany przebieg, więc dodatkowy dystans pętli oznacza tylko koszt paliwa.
Trzy drogi w górę i charakter każdej z nich
Wszystkie prowadzą w to samo miejsce, ale każda jest inna. Wybór zależy od tego, gdzie się budzisz i jak chcesz spędzić dzień.
Sucha strona wyspy. Opuszczasz kurorty, mijasz tarasy uprawne i wspinasz się w las sosnowy nad Vilaflor. Ta miejscowość, położona na wysokości około 1400 metrów, jest najwyżej położoną wioską na Teneryfie i dobrym miejscem na kawę. W lesie są ciasne zakręty, a za Boca Tauce krajobraz otwiera się na nagie pola lawy.
Tę trasę wybiera większość turystów, bo większość zatrzymuje się na południu. Na dole częściej trafisz tu na słońce. Rano trzeba jednak liczyć się z autokarami jadącymi tą samą trasą. Wyrusz przed ósmą, by je wyprzedzić i mieć płaskowyż prawie dla siebie.
Najlepsza dla
Osób zatrzymujących się w Costa Adeje, Los Cristianos, Playa de las Americas lub na południowym wybrzeżu.
Uważaj na
Autokary na leśnych serpentynach i spadek temperatury po wyjściu z auta na górze.
Zielona strona wyspy i bardziej widowiskowy z dwóch podjazdów. Z La Orotava droga wznosi się przez tereny rolnicze, gęsty las wawrzynolistny i sosnowy, zwykle prosto w warstwę chmur zalegającą rano nad północnym wybrzeżem. Przez kilka minut jedziesz w wilgotnej, szarej mgle, po czym wyjeżdżasz ponad nią, na ostre słońce, z morzem chmur pod sobą.
To krótszy i zarazem bardziej stromy podjazd niż od południa, dlatego małym autem lepiej zjechać tędy niż wjeżdżać. Zimą deszcz i mokre liście są tu realnym utrudnieniem, czego nie ma po stronie Vilaflor.
Najlepsza dla
Osób jadących z Puerto de la Cruz, La Orotava i północnego wybrzeża, a także tych, którzy chcą zobaczyć inwersję chmur i zrobić zdjęcia.
Uważaj na
Mokre nawierzchnie we mgle i temperaturę hamulców podczas powrotnego zjazdu.
TF-24 prowadzi z La Laguna wzdłuż grzbietu wyspy do El Portillo, przez las Esperanza i dalej wzdłuż grani. To najwolniejsza i najbardziej malownicza z trzech tras. Droga wiedzie przez długi ciąg zakrętów, między północnym a południowym wybrzeżem, z punktami widokowymi rozmieszczonymi po drodze.
Potraktuj ją jako malowniczą przejażdżkę, a nie skrót. Pokonanie tej trasy zajmuje około godziny, choć autostradą podobny dystans przejedziesz w pół godziny. Droga nie jest oświetlona, więc nie warto uczyć się jej po zmroku. Pomysł, by wracać tędy po zachodzie słońca, dobrze wygląda na papierze, ale w praktyce sprawdza się dużo gorzej.
Najlepsza dla
Osób jadących z Santa Cruz lub La Laguna oraz tych, które mają cały dzień i lubią górskie drogi.
Uważaj na
Czas. Trasa jest dłuższa, niż się wydaje, a wzdłuż grzbietu nie ma stacji paliw ani oświetlenia.
Trasa w obie strony z miejsca pobytu
Przybliżone odległości i czasy jazdy w obie strony do dolnej stacji kolejki linowej, bez postojów. To wartości orientacyjne, nie gwarancje. Większy wpływ na nie niż góra mają korki na nadmorskiej autostradzie na początku lub na końcu trasy.
| Miejsce pobytu | Naturalna trasa wjazdowa | Dystans w obie strony | Czas jazdy w obie strony |
|---|---|---|---|
| Costa Adeje | TF-51 i TF-21 przez Vilaflor | Około 125 km | Około 3 godzin |
| Los Cristianos | TF-51 i TF-21 przez Vilaflor | Około 120 km | Około 2 godzin i 45 minut |
| Puerto de la Cruz | TF-21 przez La Orotava | Około 110 km | Około 2 godzin i 40 minut |
| Santa Cruz lub La Laguna | TF-24 wzdłuż grzbietu wyspy | Około 130 km | Około 3 godzin i 20 minut |
| Port lotniczy Tenerife South | TF-1 na zachód, następnie TF-51 i TF-21 | Około 130 km | Około 3 godzin |
Samochody na tę trasę
Aktualna dostępność u dostawców w Tenerife. W każdym przypadku sprawdź rodzaj skrzyni biegów i zasady dotyczące przebiegu. W górskiej trasie to właśnie te dwa szczegóły mają znaczenie.
The pick of the fleet
Tenerife cover car and the shortlist
· ·
Pytania, które kierowcy zadają przed wyjazdem
Nie. Każda opisana na tej stronie droga jest asfaltowa, utrzymywana według zwykłych hiszpańskich standardów i co tydzień pokonywana przez tysiące zwykłych aut z wypożyczalni. Napęd na cztery koła nic tu nie daje. Przydaje się za to mocny silnik do długiego podjazdu i skrzynia biegów, którą można utrzymać na niskim biegu podczas zjazdu. Dlatego warto dopłacić do automatu, a nie do SUV-a.
Można dojechać na wysokość około 2350 metrów, gdzie przy drodze TF-21 znajduje się dolna stacja kolejki linowej. Droga nie prowadzi wyżej. Kolejka pokonuje większość pozostałej trasy, wwożąc pasażerów na wysokość około 3555 metrów. Ostatni odcinek na stożek szczytowy trzeba pokonać pieszo. Wymaga bezpłatnego zezwolenia zarezerwowanego z wyprzedzeniem, które jest niezależne od biletu na kolejkę linową i sprawdzane na górze.
Na ostatni odcinek na sam stożek, tak. Zezwolenie jest bezpłatne i trzeba je wcześniej zarezerwować w parku narodowym. Liczba wydawanych zezwoleń jest ograniczona, dlatego to jedna z niewielu rzeczy, której nie można załatwić po przyjeździe. Nie potrzebujesz go, by przejechać drogą TF-21, zaparkować, pospacerować po szlakach na płaskowyżu ani wjechać kolejką do stacji górnej. Sprawdź aktualne zasady przed wyjazdem, bo są okresowo aktualizowane.
Głównie z powodu śniegu i lodu, co zdarza się zwykle przez kilka dni każdej zimy, od grudnia do marca. Blokada znajduje się nisko na podjeździe i jest egzekwowana. Wypożyczane tu samochody nie mają łańcuchów. Poza tym droga jest otwarta przez cały rok. Osobną kwestią jest kolejka linowa, która przestaje kursować przy silnym wietrze. Może się to zdarzyć w pogodny dzień, nawet jeśli na wybrzeżu nie widać żadnych oznak wiatru.
Zaplanuj cały dzień, nie pół dnia. Przejazd opisaną wyżej pętlą zajmuje łącznie około dwóch i pół do trzech godzin, ale nikt nie pokonuje tej trasy bez postojów. Dolicz kolejkę do kolejki linowej, spacer przy Roques de Garcia i lunch, a wypełnisz cały dzień. Jeśli masz tylko przedpołudnie, wjedź przez Vilaflor, dojedź do kolejki i wróć tą samą drogą.
Tak, jeśli zaplanujesz spokojniejszą jazdę. Samochód ekonomiczny z silnikiem 1,0 l to najczęściej spotykane auto w wypożyczalniach na Teneryfie. Codziennie pokonuje ten podjazd, po prostu silnik pracuje ciężko, a wyprzedzają Cię inni, zamiast żebyś Ty ich wyprzedzał. Utrzymuj wysokie obroty podczas podjazdu, wybierz niski bieg przy zjeździe i jeśli możesz, unikaj podróży z czwórką dorosłych i pełnym bagażnikiem.
Wybierz skrzynię biegów, a nie tylko cenę
Na tej trasie rodzaj skrzyni biegów i limit kilometrów są ważniejsze niż marka auta. Net Tenerife pokazuje oba szczegóły przy każdym samochodzie przed dokonaniem rezerwacji.
Sprawdź dostępne samochody